Sosna długoigielna

Sosna długoigielna Pinus palustris Mill.

Obecnie brak rośliny w sprzedaży.

Pinus palustris Mill.
Sosna występująca naturalnie w południowo-wschodnich Stanach Zjednoczonych, od Wirginii po Teksas, przede wszystkim na równinie przybrzeżnej, ale także na wyżynach, a nawet w części Appalachów, do wysokości 700 m n.p.m. Może dorastać niemal do 50 m wysokości, średnica pnia może przekraczać 1 m. Wytwarza koronę dużą, w zarysie zaokrągloną. Pień i grubsze konary pokryte pomarańczowobrązową, grubą korą, podzielną na duże, prostokątne fragmenty. Gałęzie rozchodzące się poziomo, lekko przewisające. Igły wyrastające po trzy z krótkopędów, bardzo długie i cienkie, 20-45 cm x 1,5 mm, lekko skręcone, żółtozielone, błyszczące. Szyszki brązowe, o długości 15-25 cm, przed otwarciem lancetowate, po otwarciu ich kształt staje się jajowaty. Po uwolnieniu nasion dość szybko opadają na ziemię.
Naturalne stanowiska sosny długoigielnej obejmują obszary o ciepłym klimacie i wilgotnym powietrzu. Najczęściej rosną na glebach piaszczystych, mało zasobnych i kwaśnych, ale niezbyt suchych. Strefa mrozoodporności USDA 8, co oznacza, że znosi temperatury rzędu -12 st. C. Nie jest przystosowana do polskich warunków klimatycznych.
Jeszcze w połowie XX w. sosna długoigielna była na swoim rodzimym terenie bardzo rozpowszechniona, obecnie jej populacja jest mocno ograniczona, a gatunek znajduje się w Czerwonej Księdze Gatunków Zagrożonych IUCN. Jest to spowodowane zarówno intensywnym wykorzystywaniem drewna i zmniejszaniem powierzchni lasów na rzecz użytków rolnych i pastwisk, jak i ograniczaniem naturalnych pożarów, w których przeżywaniu sosna długoigielna ma znaczną przewagę nad innymi gatunkami z powodu specjalnych przystosowań. Polegają one m.in. na tym, że na ogołoconej przez pożar ziemi nasiona tej sosny kiełkują wyjątkowo szybko, młode rośliny łatwo odbijają z nawet bardzo krótkiego, pozostałego pędu, a po dorośnięciu drzewo szybko zrzuca dolne, bardziej narażone na ogień gałęzie. Dodatkowo odporna na płomienie kora dobrze chroni wrażliwe, wewnętrzne części pnia. Przy braku pożarów gatunek nie ma szans w konkurencji z gatunkami inwazyjnymi, takimi jak Quercus laevis i Quercus incana. Jako ciekawostkę warto dodać, że dla przywrócenia pierwotnej dominacji sosen w tamtych terenach eksperci rozważają wprowadzenie częstych kontrolowanych pożarów o niskiej intensywności.

Napisz swoją recenzję

Sosna długoigielna

Sosna długoigielna

Pinus palustris Mill. Sosna występująca naturalnie w południowo-wschodnich Stanach Zjednoczonych, od Wirginii po Teksas, przede wszystkim na równinie przybrzeżnej, ale także na wyżynach, a nawet w części Appalachów, do wysokości 700 m n.p.m. Może dorastać niemal do 50 m wysokości, średnica pnia może przekraczać 1 m. Wytwarza koronę dużą, w zarysie zaokrągloną. Pień i grubsze konary pokryte pomarańczowobrązową, grubą korą, podzielną na duże, ...