Świerk Meyera

Picea meyeri

Picea meyeri

28,00 zł

Pojemnik: C2

Model: Wys. 10 - 25 cm

Picea meyeri Rehd. & E.H.Wilson
Pochodzący z północno-środkowych Chin gatunek wysokogórski, rosnący naturalnie na wysokościach 1600-2700 m n.p.m., przede wszystkim na północnych zboczach, na kwaśnych glebach bielicowych, w zimnym klimacie kontynentalnym ze średnią ilością opadów.
Świerk Meyera jest drzewem o szerokostożkowej, regularnej i dobrze zagęszczonej od samej ziemi koronie, dorastającym do 30 m wysokości. Pień niezbyt gruby, przeważnie osiąga 0,6 m średnicy w pierśnicy, pokryty szarobrązową, nieregularnie łuszczącą się korą. Gałęzie długie, z uniesionymi w górę końcówkami. Igły sinozielone, ostre, kłujące, twarde, o długości 1,3-3 cm i grubości ok. 2 mm, rosną głównie na górnej części pędów, ale wyginają się także na dolną ich część. Szyszki za młodu zielone, potem brązowożółte, o kształcie wydłużonym, walcowatym, o wymiarach 6-9 × 2,5-3,5 cm.
Przystosowany do ubogiej gleby i niskich temperatur gatunek, może być uprawiany nawet na słabszych, mniej zasobnych glebach. Przekorzenione drzewo dobrze znosi okresy suszy, nie toleruje stojącej wody. Dobrze zimuje w całej Polsce. Wymaga słonecznego stanowiska. Jako rzadko spotykany, mało znany gatunek jest polecany przede wszystkim do ogrodów kolekcjonerskich, jednak z powodzeniem może być uprawiany w przeciętnych ogrodach i parkach. Zwarty, regularny pokrój i lekko niebieskawa barwa igieł sprawiają, że świerk Meyera jest dekoracyjnym drzewem. Może rosnąć jako soliter, ale dobrze wygląda także w grupie, zwłaszcza w dużych, naturalistycznych ogrodach.
Ze względu na ograniczanie rodzimych siedlisk i gospodarcze wykorzystywanie drewna w budownictwie, stolarstwie i do produkcji masy drzewnej, naturalna populacja gatunku zmniejsza się. W ciągu ostatnich 100 lat powierzchnia zajmowana przez świerk Mayera zmniejszyła się o ponad 25%. W 2002 r. chiński rząd wprowadził zakaz wyrębu tego gatunku.