Wierzba piaskowa

Salix arenaria
Obecnie brak rośliny w sprzedaży

Salix arenaria

 

Roślina dość rzadko spotykana, w Polsce rośnie dziko wyłącznie nad Bałtykiem, poza tym występuje na rozproszonych stanowiskach w całej Europie i Azji. Roślina preferuje stanowiska mokre i wilgotne np. torfowiska, mokre łąki, gleby torfiaste i piaszczyste. Wierzba piaskowa jest uprawiana  jako roślina ozdobna, sadzi się ją dość często w ogródkach skalnych, gdyż bardzo ładnie komponuje się razem z innymi roślinami, szczególnie o ciemniejszym zabarwieniu liści. Wierzba piaskowa jest jednym z podgatunków wierzby płożącej, stąd też jej niewielki, karłowaty pokrój o płożących się po ziemi pędach, których końce wznoszą się na wysokość do 50 cm. Najczęściej jednak w ogrodach przydomowych można spotkać formy szczepione na niewysokim pniu, formy płożące natomiast są chętniej sadzone w ogrodach skalnych. Liście ma eliptyczno jajowate, skórzaste oraz obustronnie srebrzysto owłosione. Kolor srebrzysty jest bardziej nasilony od strony spodniej liścia.

 

Liście mają zaokrąglone wierzchołki i gładkie brzegi. Drobne, fioletowe kwiaty zebrane w kwiatostany w formie kotków pojawiają się w okresie od kwietnia do maja. Jest to roślina dwupienna, kotki męskie i żeńskie są do siebie bardzo podobne, jajowato podługowate, długości do 2 cm, różnią się tylko zabarwieniem, które w przypadku kwiatostanów męskich zmienia się w trakcie sezonu z czerwonego na  żółty, a następnie na brązowy. Owocem wierzby piaskowej jest torebka o charakterystycznych klapach spiralnie odwiniętych na zewnątrz. Wierzba piaskowa jest rośliną owadopylną i miododajną, przyciąga do ogrodu liczne, pożyteczne owady. W dodatku dużym atutem jest to, że nie wymaga specjalnej gleby pod uprawę, ani też specjalnych zabiegów pielęgnacyjnych, wystarczy jej przeciętna gleba ogrodowa o umiarkowanej wilgotności oraz słoneczne lub półcieniste stanowisko. W celu utrzymania ładnego pokroju oraz zwartej gęstej budowy należy systematycznie przycinać zwisające i wystające pędy.